قهرمانی ها اتفاقی نیستند

با اینکه ورزش را دوست دارم با این همه هیاهو و تبلیغات برای ورزش قهرمانی میانه خوبی ندارم. زیرا این ورزشها در دنیای مدرن بخشی از صنعت سرگرمی محسوب می شوند که متناسب با دنیای مدرن بسیار به جا و با ارزش می باشند. اما در زندگی ایده ال اسلامی در یک دید کلی شاید نتوان ضرورتی برای اینگونه رقابتها در چرخه زندگی انسان یافت و مزایایش را بر معایبش غلبه داد.

از آنجا که در حال حاضر در جهانی زندگی می کنیم که به ناچار بسیاری از چهارچوبهای آن بر ما تحمیل شده است و ما نیز در بسیاری از موارد ناچاریم از ابزارهای خود این سیستم برای رسیدن به اهدافمان بهره ببریم. لذا پیروزی یا شکست در میادین ورزشی موضوعیت پیدا می کند و اینجاست که پیروزی یک ورزشکار ایرانی و یا یک تیم ورزشی ایران در رقابتهای جهانی، افتخار آمیز و مایه مباهات خواهد بود.

اینکه نام جمهوری اسلامی ایران را در مسابقات پارالمیک و المپیک جزو کشورهای برتر جهان و در مسابقات آسیایی جزو کشورهای برتر آسیا ببینیم، نه فقط افتخار آمیز است بلکه نتایج دیگری نیز از آن استنتاج می شود. شاید مهمترین نتیجه ای که بتوان از این سه موفقیت پیاپی گرفت این باشد که جمهوری اسلامی در دوران پیشرفت قرار دارد و جامعه ایران درحال بالفعل کردن پتانسیل های بالقوه فراوان خود است. بی انصافی است اگر نقش حکومت را در این موفقیت ها نادیده بگیریم و توانایی های شخصی ورزشکاران و تلاش مربیان آنها را تنها عوامل این پیروزی ها بدانیم. اهمیت این موفقیت ها آنگاه افزون میشود که آن را در کنار تلاش دشمنان برای فراموشی نام ایران ببینیم.

تمجید متخصصین فرانسوی از استعداد ایرانیان

از اواخر دولت سازندگی در راستای توسعه کشور، فعالیت علمی و عملی برای بهره برداری از منابع گازی پارس جنوبی (عسلویه) آغاز شد. این فعالیت ها در دوران اصلاحات اوج گرفت و بخش عمده  آن در فاصله سالهای 83 تا 86 به بهره برداری رسید. در حال حاضر نیز این فعالیتها در شرایط سخت تحریم همچنان ادامه دارد و ظرف چند ماه آینده بهره برداری از 5 فاز دیگر از فازهای پارس جنوبی آغاز خواهد شد.

فازهای اولیه که در دوران اصلاحات ساخته می شد هر کدام با مشارکت یک یا چند شرکت خارجی نظیر توتال فرانسه، انی ایتالیا، هیوندای کره جنوبی و... بود. اما با توجه به تشدید تحریمها در دولتهای نهم و دهم، مهندسان و صنعتگران کشورمان موفق شدند از دانش  و صنعتی که طی سالهای ماقبل تحریم از مهندسان خارجی آموخته بودند، استفاده کرده و فازهای جدید پارس جنوبی را راه اندازی کنند. به نظر می رسد دلیل اصلی به طول انجامیدن افتتاح فازهای جدید، زمان بر بودن خرید قطعات و تازه کار بودن شرکتهای سازنده داخلی می باشد.

 با یکی از مهندسان شاغل در پارس جنوبی صحبت میکردم. میگفت:" من از ابتدای استخدامم با شرکت فرانسوی توتال کار میکردم. (شرکت توتال یکی از بزرگترین شرکتهای نفتی جهان است) کارکنان فرانسوی توتال گفتند که ما در هر کشوری تاسیسات می سازیم، تا ده یا پانزده سال آنجا می مانیم و بعد آن را به کشور میزبان تحویل می دهیم، اما شما ایرانی ها خیلی سریع این تخصص را یاد گرفتید و نیازی به حضور ما ندارید."

در حال حاضر مشکل اصلی کشور برای دستیابی به خودکفایی در صنایع نفت و گاز، عدم دسترسی به بسیاری از تجهیزات صنعتی است. گرچه در سالیان اخیر، کشورمان در ساخت برخی از این تجهیزات خودکفا شده است و برخی دیگر را نیز به صورت کارگاهی و به قدر نیاز تهیه می کند، اما هنوز ناچاریم تجهیزات با فناوری بالا را با چند دست واسطه از کشورهای صنعتی وارد کنیم.

پی نوشت: نیروگاه اتمی بوشهر هم راه افتاد و قرار است نیروهای روسی تا چند ماه آینده بساطشان را جمع کنند و از ایران بروند. ما ایرانی ها علاوه بر هوش صنعتی دارای اعتماد به نفس صنعتی بالایی نیز هسیم

پاسخ های بان کی مون به آیت الله خامنه ای

بان کی مون رئیس سازمان ملل یک روز  قبل از اجلاس سران عدم تعهد وارد تهران شد و با مقامات جمهوری اسلامی دیدار کرد. وی دیداری با رهبر انقلاب داشت که طی آن بیانات ایشان را شنید و به صورت نسبتا" آشکاری در سخنرانی امروز خود پاسخی به مسائل مطرح شده توسط رهبر انقلاب ارائه کرد.برای نمونه به چند عبارت از بیانات مقام معظم رهبری در دیدار رئیس سازمان ملل توجه کنید:

1. جمهوری اسلامی ایران بر موضع «خاورمیانه عاری از سلاح اتمی» پافشاری دارد و سازمان ملل متحد باید درباره رفع نگرانی‌های موجود در زمینه سلاح اتمی، تلاش جدی انجام دهد.
2. حل بحران سوریه یک شرط طبیعی دارد که عبارت است از جلوگیری از فرستادن سلاح به گروه‌های بی‌مسئولیت داخل سوریه.
3. همین دولت‌هایی که جنگ نیابتی را در سوریه به راه انداخته‌اند، مانع از اجرای طرح آقای کوفی عنان نیز شدند و نگذاشتند این طرح به نتیجه برسد.
4. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای همچنین با اشاره به تهدید هسته‌ای ایران از جانب مقام درجه اول دولت آمریکا، ‌به آقای ‌بان کی مون گفتند: توقع این بود که سازمان ملل، سریعاً با این تهدید مقابله کند.

جواب مورد به مورد بان کی مون که از سخنرانی وی در اجلاس امروز استخراج شده است:

1. باید خاورمیانه‌ای عاری از سلاح‌های هسته‌ای و کشتار جمعی داشته باشیم.
2. آن‌ها که به هر کدام از طرفین سلاح می‌دهند، فاجعه‌ای را در حال آغاز کردن هستند. ما نمی‌توانیم با کشتن بیش از هجده هزار نفر این مسأله را حل کنیم. با بمب نمی‌شود صلح ایجاد کرد ومن همه طرفین را ترغیب می‌کنم که خشونت را پایان دهند و دولت سوریه این مسئولیت مهم را دارد که با شنیدن صدای ملت خود به خشونت‌ها پایان دهد.
3. آقای الابراهیمی (جایگزین کوفی عنان) هم باید مورد حمایت جامعه بین‌الملل قرار گیرد و تمام آنهایی که در این مسأله موثر هستند و نفوذ دارند باید سعی کنند که با همکاری با هم به خشونت‌ها پایان دهند.
4. از این تریبون تکرار می‌کنم که با هرگونه تهدیدی از جانب یک کشور برای از بین بردن کشور دیگر مخالفت می‌کنم.

ریاست عدم تعهد شایسته ایران است و بس!

به نام تک تک 118 کشور عضو عدم تعهد که نگاه میکنی، نام هیچ یک از کشورهای موثر و قدرتمند جهان را در آن نمیبینی. به همین دلیل نقش این جنبش در مناسبات جهانی بسیار کمرنگتر از آن چیزی است که باید باشد. یک نمونه بارز از عدم تاثیرگذاری جنبش عدم تعهد، حمایت این جنبش از برنامه هسته ای ایران است که عملا" هیچ تاثیری نداشت و 5 کشور عضو دائم شورای امنیت برخلاف نظر این 118 کشور، هر چه توانستند ایران را تحریم کردند.

آنچه مهم است توان بالقوه جنبش عدم تعهد برای تاثیرگذاری در سطح جهان می باشد. برای رسیدن به چنان موقعیتی، چند مقدمه لازم است که یکی از آنها ریاست یک کشور مستقل و شجاع بر این جنبش است. زیرا اکثر اعضای جنبش به دلیل مناسباتی که با ابرقدرتها دارند، جرات ابراز اظهارنظرهای خلاف منافع ابرقدرتها را ندارند و مجبورند به نحوی با آنها سازش کنند. اما ایران دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد و ابرقدرتها حداکثر فشاری که میتوانستند به یک کشور وارد کنند را به ایران وارد کرده اند. این را بگذارید در کنار یک گزاره دیگر و آن اینست که ایران در سطح جهانی حرف برای گفتن دارد.ایران می تواند به راحتی بخشی از این حرفها را از حلقوم جنبش عدم تعهد بیرون دهد.

عدم اعمال تحریم های ظالمانه علیه اعضا، انرژی هسته ای برای همه و سلاح هسته ای برای هیچکس، تلاش برای نوشابه باز کردن برای کشورهای عضو در کنار ابرقدرتها و... و راه دادن آنها در اتخاذ تصمیمات جهانی، نمونه ای از این حرفهاست.

مسئله دیگری که در مورد جنبش قابل طرح است، وجود عناصر مزدور ابرقدرتها در جنبش است. به جرات می توان گفت که تعداد دولتهای مزدور در جنبش بسیار کم است و تواضع اکثر دولتها در مقابل ابرقدرتها ناشی از ضعف  و بیچارگی آنهاست نه نوکری آنها.

پی نوشت: محمود احمدی نژاد بار دیگر فرصتی برای سخنرانی در یک مجمع جهانی یافته است. این بار نه دولتهای مستکبر در سالن اجلاس حضور دارند که بخواهند محل را ترک کنند و نه خبری از دلقکهای صهیونیست هست که گوجه پرتاب کنند.

از برکات شکنجه و کشتار مسلمین میانمار

بسیاری از حوادثی که در بستر زمان رخ  میدهند، چند وجهی هستند. حادثه کشتار وحشیانه مسلمانان میانمار به دست بوداییان نیز از این قاعده مستثنی نیست.

گرچه در ظاهر امر، خشونت و مظلومیت و سکوت و غفلت و صفاتی از این دست برای ظالم و مظلوم و تماشاچیان ماجرا به چشم می آیند. اما با نگاهی عمیق تر نمیتوان از حکمت و مکر و لطف الهی چشم پوشید. اگر از این زاویه به ماجرا نگریسته شود، خدا را هزار مرتبه سپاس میگوییم که چنین واقعه ای رخ داد. الحمد لله...

مهمترین برکتی که این ماجرا داشته است، رسوا شدن چهره خشن و کریه آیین بودایی و یا لااقل پرچمداران آن می باشد که خود را در ظاهری از آرامش و معنویت و عدم اقبال به دنیا و... به جهانیان عرضه کرده اند.

در سالیان اخیر، مردم خسته از مادیت و انسان ماشینی و پیشرفتهای خشک صنعتی، احساس خلا شدیدی نسبت به معنویت پیدا کرده اند. شاید در دسترس ترین و پر تبلیغات ترین چیزی که در دسترسشان بوده همین آیین بودایی گری است. لذا می بینیم و می شنویم که آمار بوداییان در سطح جهان رشد قابل توجهی داشته است. بدیهی است که وقوع چنین جنایاتی به وسیله بوداییان و سکوت حاکی از رضایت سردمداران بوداییت باعث میشود که در روند گرایش تشنگان معنویت به این فرقه خلل وارد شود و آنها را در انتخاب این راه به تامل وادارد.