دانشجوی بیدار دهه’ هشتاد

شاهین نجفی را دیگر همه می شناسند. همانطور که مسعود رجوی را و همان طور که ادرار کننده در چاه زمزم را.

این فرد وقتی با موج اعتراضات و جوشش غیرت دینی مردم مواجه شد، با نوشتن مطلبی سعی کرد اقدام خود را موجه جلوه دهد غافل از اینکه همین کار او منجر به لو رفتن جبهه ای شد که او به نمایندگی از آن جبهه علیه مقدسات اسلام موضع گرفته است.

او گفته است که دین ساخته فکر بشر بوده است و دیندار با بی دین فرقی ندارد. در نتیجه آنچه که مهم است "انسان بودن" است. و اینکه "تمامی ما اسما" انسان هستیم."

آنچه که این خواننده هتاک از معنای "انسان" فهمیده است، همان معنای "انسان" اومانیستی است که انسان را در حد یک حیوان با قدرت اندیشه می داند. در اثبات بطلان چنین اندیشه ای یک بیت شعر از سعدی شیرازی کفایت می کند که فرمود:

اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش بینی . . . . چه میان نقش دیوار و میان آدمیت

حقیقتا" وقتی کسی انسانیت خود را در حد همین ظواهر می بیند، میان او و نقش دیوار تفاوتی نیست و ارزش او به عنوان یک جماد، از یک حیوان نیز پایین تر است. این همان معنای "اولئک کالانعام بل هم اضل" قرآن کریم می باشد که بر اومانیستهای مدرن تطبیق می کند.

آری آقای هتاک. تو انسان نیستی. تو حتی حیوان هم نیستی. تو یک شیء هست. تو از خاک هم پست تری که در قیامت خواهی گفت: "یالیتنی کنت ترابا"