دانشجوی بیدار دهه’ هشتاد

کارخانه پپسی شیراز در فاز پنجم شهرک صنعتی شیراز واقع است. متن زیر ماحصل مصاحبه اینجانب با یکی از کارکنان این کارخانه می باشد:

وی میگفت که صاحب امتیاز این کارخانه یک هندی است. زیرا مالکان جهانی پپسی فقط به شرطی حاضر بودند در ایران شعبه بزنند که مدیریت کارخانه در دست خارجی ها باشد. مدیر عامل کارخانه نیز یک فرد مصری و سایر مدیران ارشد کارخانه پاکستانی می باشند. در میان مسئولان عالی رتبه شرکت تنها، مدیر فروش و چند نفر دیگر که ارتباط مستقیم با مصرف کنندگان و مشتریان دارند، ایرانی می باشند و به غیر از اینها، ایرانیان فقط کارگران و تکنسین های شرکت را تشکیل می دهند.

درآمد ماهانه شرکت یازده میلیارد تومان است که بخشی از آن صرف خرید مواد اولیه میشود که تماما از خارج وارد می گردد و بخش اعظمی از آن نیز نصیب مدیران ارشد می شود. از این میزان تنها بخش اندکی از آن حقوق کارگران و تکنسینهای ایرانی میشود که به آنها به طور متوسط بین 380 الی 500 هزار تومان حقوق می دهند.

این بود مصاحبه مختصر و مفید بنده با آن بنده خدا.

اکنون سوالی از هموطنان عزیز نوشابه خور دارم: فرض کنیم اگر نوشابه نخورید، خدای ناکرده میمیرید. آخر چرا پپسی؟ چرا باید ماهانه میلیاردها تومان پول این مردم به صورت ارز از این کشور خارج شده و در مقابل آن چیزی جز اشتغالزایی برای تعدادی معدود از جوانان کشور(همان کارگران این کارخانه) نصیب مملکت نشود؟

میگویند پپسی اسرائیلی است. فرض کنیم اینطور نباشد. با غارت منابع مالی سرزمینمان چه کنیم که صرف خریدن نوشابه های پپسی میشود؟

سخنم در اینجا فقط با مردم است. با دولت و مجلس باید جداگانه سخن گفت. آنها برای کارهای خود توجیحاتی می آورند که شاید بتوان بخشی از آن را قابل قبول دانست. اما خداوکیلی مردم ایران اگر از این قضیه آگاه شوند و بدانند که با خوردن هر جرعه پپسی در حال خالی کردن چیب خود و پر کردن جیب خارجی ها (مهم نیست که مصری باشد یا هندی یا...) می باشند خوردن حتی یک قطره پپسی برای آنها حرام خواهد شد.