وقتی روح از بدن جدا میشود، انسان می بیند که می میرد و دیگر امکان استفاده از جسم و ابزارهای حسی خود را ندارد. تنها چیزی که برای او می ماند همان نفس است که با اعمال خود آن را ساخته است. حال یا خوب یا بد. از آنجا که وبلاگ هر فرد بخشی از کارنامه اعمال او را تشکیل می دهد. لذا باید برای روزی که ماموران الهی یقه مان را بگیرند و سوال کنند: چرا وبلاگ نویس شدی؟ و یا " این مزخرفات چه بود که در وبلاگت نوشتی؟" و دهها مورد دیگر آماده شویم و برای تک تک آنها جوابی قانع کننده و حق پسند داشته باشیم.

اینجاست که ضرورت دارد توصیه های پیشوایان بزرگوارمان در مورد انجام مراقبه و محاسبه را هر چند وقت یکبار در مورد وبلاگهای خود به کار گیریم و در نهایت به یکی از دو راه برسیم که یا درب وبلاگ را تخته کنیم و یا با اطمینان قلب بیشتر و با قاطعیت راه وبلاگ نویسی خود را ادامه دهیم.