تولید علم یکی از مباحثی است که در سالهای اخیر بارها از سوی رهبر جمهوری اسلامی و به تبع آن سایر مسئولان نظام مطرح شده است. رهبری ایران تولید علم را از لوازم رسیدن به قدرت برتر می داند که دست یافتن به چنان قدرتی برای ایران ضروریست. چراکه تا به آن قدرت دست نیابیم نمی توانیم منویات خود را در جهان اجرا کنیم.

آنچه که آمارها ارائه می دهند نشان از سطح بالای تولید علم در کشور دارد. به نظر می رسد اگر نام "تولید مقاله" را به جای تولید علم، بر این کارها بگذارند مناسبتر باشد. آن هم مقالاتی که به اذعان خود مقاله دهندگان و نیز مسئولان نظام، اکثرا" دردی از کشور دوا نمی کنند.

در هر حال نمی خواهم در این متن، ارزش کارهای انجام شده را زیر سوال ببرم. می خواهم نشان دهم که تصورمان از تولید علم به اندازه کافی جدی نیست. ما در بحث تولید علم دهها و یا شاید صدها سال با غرب فاصله داریم. آن زمان که اجداد ما اکثرا" در حال چرانیدن گوسفندان و یا کشاورزی بودند، غرب در حال انجام تحقیقات علمی و دادن هزینه برای این موضوع بود. به عنوان یک مثال کوچک، دستگاه بویلر (جوشاننده صنعتی) را در نظر بگیرید. طی جنگهای داخلی امریکا در سالهای بین 1895 تا 1905 حدود 76 هزار نفر در اثر انفجار بویلرها کشته شدند. این آمار بسیار بالاست. گرچه این فقط یک مورد و مثال است، اما به خوبی بیان کننده میزان هزینه هایی است که غرب در راه رسیدن به فناوری های نوین و در اختیار گرفتن افسار قدرت جهان پرداخت نموده است.

ما مانند بیماری هستیم که درد مرض را حس نمیکند. بنابرین چندان به طور جدی دنبال درمان نرفته است.